< terug naar opinie-overzicht

Dolkstootlegende, versie Rotterdam

Karakus: niets verkeerd gedaan, toch beschadigd (28 februari 2013)

Eerder deze week pleitte ik voor zelfdiscipline van journalisten. Denk goed na voordat je iemand aan de schandpaal nagelt, want de consequenties voor het ‘slachtoffer’ kunnen verstrekkend zijn, ook al wordt hij later volledig vrijgepleit. Want waar rook is, is vuur.

Ooit moest een campagneleider van de VVD terugtreden, omdat hij in zijn studententijd foute sympathieën zou hebben gehad. Bleek later geen spoor van bewijs van te bestaan. Karaktermoord door een rancuneuze vijand, die ijverig werd geholpen door een journalist die dacht bijdehand te zijn.

Eind vorig jaar was ineens de Rotterdamse PvdA-wethouder Hamit Karakus aan de beurt. Hij had, volgens NRC, niets gedaan tegen brandonveilige moskeeën, terwijl hij er wel van op de hoogte was. Een forse beschuldiging.

Er klopte echter niets van. Dankzij een rapport van deskundigen kon Karakus de gemeenteraad ervan overtuigen dat er nimmer sprake is geweest van onveilige situaties. De gemeentelijke ombudsman ondersteunt die conclusie.

Zand erover dus, zou je zeggen. Nee hoor. ‘Prominente partijgenoten’ van Karakus vinden dat hij maar moet afzien van het lijsttrekkerschap, zo berichtte AD Rotterdams Dagblad gisteren. De wethouder, menen ze, is te zeer beschadigd door de moskee-affaire. Leefbaar Rotterdam zou dat in de campagne tegen hem kunnen gebruiken.

Iemand die wordt ten onrechte wordt beschuldigd, verweert zich met succes, en moet toch boeten. Tja, zo werkt het nu eenmaal, zeggen de cynici schuine streep realisten. Dat de politieke tegenstanders van Karakus hier munt uit proberen te slaan, kan ik nog begrijpen. Maar dat zijn partijgenoten deze ‘affaire’ tegen hem gebruiken vind ik raar.

Misschien wordt hier een heel ander gevecht uitgevochten. Leuke uitzoekklus voor een nieuwsgierige journalist?

 

< terug naar opinie-overzicht