< terug naar opinie-overzicht

Kanttekeningen bij een zielige herder

De waakhond van de democratie beschouwt zich vooral als waakhond van de verzorgingsstaat

Misschien is hij uit uw blikveld verdwenen na alle media-aandacht voor het sociaal akkoord, Boston en het koningsinterview, maar ik ben Nederlands bekendste schaapherder Grinwis nog niet vergeten. Grinwis, dat was toch die herder die failliet ging omdat Natuurmonumenten een begrazingsopdracht aan een goedkopere concurrent gaf?

Ik heb me nogal verbaasd over de publiciteit rondom Grinwis. In de eerste plaats omdat (ook) gerenommeerde media elkaars verhalen nakauwen zonder de feiten te controleren. Natuurmonumenten werd aan de schandpaal genageld, terwijl de herder al twee jaar geen zakelijke relatie meer heeft met de natuurorganisatie. In de tweede plaats is het opmerkelijk dat een grote organisatie als Natuurmonumenten zo knullig communiceert: als deze club direct naar buiten had gebracht dat ze niks meer te maken hebben met Grinwis, was de rel in de kiem gesmoord. Nu hebben tientallen leden hun lidmaatschap opgezegd (wat zijn dat voor opgewonden standjes?).

Maar goed, dat er in de maalstroom van feiten, emoties en nieuws wel eens wat misgaat, soit. Het meest opmerkelijke vond ik dat de herder beweerde dat hij door toedoen van Natuurmonumenten ‘failliet ging en dus in de bijstand kwam’. Twee drogredeneringen in één zinnetje. Eén: een ondernemer gaat niet failliet omdat hij een opdracht misloopt, maar omdat hij zijn bedrijfsvoering niet op orde heeft. Twee: als hij failliet is gegaan, is het geen automatisme dat hij bij de bijstand aanklopt. Wat is er mis met zelf geld verdienen?

Geen enkele journalist heeft Grinwis daarover kritisch ondervraagd. De waakhond van de democratie beschouwt zich vooral als waakhond van de verzorgingsstaat: niemand voor zich, en de staat voor ons allen. Als die waakhond zo doorgaat, wacht hem hetzelfde lot als de herdershond. Die is weggeconcurreerd door capabeler exemplaren.

 

< terug naar opinie-overzicht