< terug naar opinie-overzicht

Waarom praten nieuwslezers zo raar?

Popmuziek wordt poepmuziek. Dat komt ervan als je gaat liegen over liggen en leggen.

Hoorde ik de nieuwslezer onlangs praten over poepmuziek? Waarschijnlijk bedoelde hij popmuziek. In dezelfde categorie zit de spraakverwarring over windjes en Wientjes: op radio en tv klinken twee ruften al snel als een VNO-voorman.

Hoe dat kan? Geen idee? Nieuwslezers en andere spraakmakende mediafiguren hebben de gewoonte aangenomen om van een aantal ongespannen klinkers gespannen klanken te maken. De o van stomp klinkt als de oe van stoemp. De u van stukken verandert in de uu van stuken en de korte i (van willen) wordt ie (van wielen). Om dat laatste te compenseren wordt de è van bel voortaan uitgesproken als de korte i van bil.

Ik zou er geen probleem mee hebben als het niet zo hinderlijk was. Russisch klinkt vaak als ruzies, pop lijkt op poep, leggen als liggen en liggen op zijn beurt weer als liegen. Voor de mensen die liggen en leggen vaak door elkaar halen is het misschien een uitkomst, maar als ze vervolgens onbewust gaan liegen is dat toch kwalijk. Dan gaat preventie klinken als provincie.

Ook de medeklinkers moeten er aan geloven. De b wordt vaak een p: zo krijg je pille in plaats van bellen. Een weerloos woord als bereikbaar wordt meedogenloos vervormd tot pìgeikpaai. Waar houdt dit op?

Is er iemand die mij kan uitleggen waar dit vreemde verschijnsel vandaan komt? Is het interessantdoenerij? Of gewoon taalvernieuwing waar we niet over moeten zeuren?

< terug naar opinie-overzicht